تا رهایی فرزاد کمانگر

تا رهایی فرزاد

farzad--kamangar — Wed, 23 Apr 2008 10:52:53 GMT

دوستان خواهشمندم که اعلام حمایت خود را از فرزاد کمانگر در این وبلاگ که لینکش در پایین مطلب آمده است اعلام دارید...

برای مردی از جنس قاصدک!

farzad--kamangar — Thu, 17 Apr 2008 12:21:18 GMT

فرزادکمانگر،معلم شهرستان کامیاران،با12سال سابقۀ تدریس،عضو هیئت مدیرۀ انجمن صنفی معلمان کامیاران،عضو شورای نویسندگان ماهنامۀ فرهنگی-آموزشی رویان،عضو هیئت مدیرۀ انجمن زیست محیطی کامیاران(ئاسک) وازاعضای مجموعۀ فعالان حقوق بشر درایران است.

نامبرده،در مردادماه سال1385،بدون هیچگونه اتهامی،دستگیر ودر زندانهای اوین ورجائی شهر تهران و بازداشتگاههای اطلاعات کرمانشاه وسنندج،تحت شدید ترین شکنجه های جسمی وروحی قرار گرفت که شرح آن در رنجنامه اش مکتوب است.در پانزدهمین ماه بازداشت،دردادگاهی غیر علنی و مغایر با قانون که فقط 7 دقیقه به طول انجامید،نامبرده علیرغم تبرئه از تمامی اتهامات ناروای پیشین،نه تنها آزاد نگردید بلکه بدون هیچگونه سند و مدرکی به عضویت در یکی از گروههای معاند نظام متهم گردید ومجرم شناخته شد وبه جرم ناکرده،محکوم به اعدام شد.

صحبت ازآزاد مردیست که نه کوه را میتوان به استقامتش تشبیه نمود،نه خورشید را به نورافشانیش ونه دریا را به بیکرانگی اش.با این همه،بالا نشینان،تیشه میزنند قامت کوه را وپنهان میکنند پنجرۀ خورشید را تا در همین سیاهیها،مدفون کنند دریا را در کام خشک زمین.

مگر میشود بر دامنۀ کوه نشست و فرو ریختنش را تماشا کرد؟مگر میشود در سیاهی ماند وخورشید را ازیاد برد؟مگر میشود کویر را طی کرد بی آنکه امید رسیدن به دریا باشد؟نه،نمیشود.مانیز له میشویم زیر بارفروریختن کوه،گم میشویم در شبهای تاریک و بلند بی فردا وهلاک میشویم تشنه در امتداد سراب.باید فکری کرد برای او،برای من وبرای ما.

با توام.توئی که هنوز میتوان دید بیداری وجدانت را در رد اشکی که بر گونه هایت همیشگی است،در فریادی که بر سکوت معنا دار نوشته هایت طنین انداخته و در دستانی که با تمام جراحتهایش باز هم دستان نیازمندان را به گرمی میفشارد.

فرزاد،مردی ازتبار باران،محکوم به مرگ است.بر ماست که خاموش ننشینیم و همچون همیشه یکصدا فریاد شویم.روز 12 اردیبهشت،بهانۀ زیبائی است برای دوباره یکی شدن.بیائید یکدل ویکزبان با اعلام این روز به نام روز همبستگی با معلم رنجدیده فرزاد کمانگر،حمایت خود را از این آزاد مرد به نمایش بگذاریم وتا لغو حکم اعدام وی،از پای ننشینیم....

بی شک هیچکداممان روز ۱۰ بهمن را از یاد نبرده ایم .روزی که وبلاگ نویسان ایرانی در یک اقدام هماهنگ و قابل تحسین اسم وبلاگ خود را به "۱۰ بهمن روز همبستگی با دانشجویان زندانی " تغییر نام دادند و این اقدام باعث شد که دانشجویان زودتر آزاد شوند.حال یک بار دیگر به حمایت شما عزیزان نیازمندیم و این بار برای همبستگی با معلم دربند فرزاد کمانگر.از همه شما دوستان عزیز می خواهیم که حمایت خود را از ما با گذاشتن کامنت در وبلاگ اعلام دارید تا حمایت شما از ما در وبلاگ اعلام شود.

روز ۱۲ اردیبهشت (روز معلم ) را روز همبستگی با فرزاد کمانگرمی نامیم واز همه وبلاگ نویسان آزادی خواه و آزاداندیش می خواهیم برای حمایت از فرزاد در این روز اسم وبلاگشان را به " ۱۲ اردیبهشت روز همبستگی با فرزاد کمانگر " تغییر نام دهند.

وبلاگ ها و اشخاص حامی فرزاد

کیوان رفیعی - فرشته زن ایرانی - نسل خاموش - فریاد ایران - ایران دخت - رویداد - اسرار ازل - بی سرزمین ترازباد ـ اسماعیل مولودی - بابک باربد

نامه ای از یک مهمان نوروزی

farzad--kamangar — Wed, 16 Apr 2008 13:50:18 GMT

فرزادعزيز،رنجنامه ات راخواندم.باورنميکنی اگربگويم آنچنان دردی سراپای وجودم رافراگرفت که توان ايستادن نداشتم.چه صبورانه تاب آوردی اين شکنجه های بی بهانه را!روزیکه تو،زيرشلاق ومشت ولگد،ذره ذره خردميشدی،انسانيت،واپسين نفسهای خويش رافريادميکشيدومن،درتمنای جايی بودم که نشانی ازتوبيابم وزخمهايت راالتيامی دهم تابه انسان بودنم،ايمان بياورم اما دريغ که هيچ جا نبودی.

نوروزرابه خانه پدری ات رفتم تابردستان مادرت بوسه زنم به حرمت زادن انسانيت اما،آنقدرخويش راحقيرديدم که نتوانستم دستان مادرآفتاب رالمس کنم.بااين همه،افتخاری بودبرايم ديدن خانواده ات.

فرزادعزيز،باآن همه دردورنج،چه آرام ودلنشين بادختران وپسران سرزمينت سخن گفته ای!براستی جزتوچه کسی ميتوانست بگريدوازلبخندبنويسد؟چه کسی ميتوانست ازپشت ديوارهای بی روزن زندان،خورشيدراببيندونوربسرايد؟چه کسی ميتوانست حکم پايان راپيش روبگيردوبذراميدرادردل فرزندان آفتاب بکارد؟حسرت ميبرم به تمام آنانی که شاگردان کلاس توبوده اندوالفبای زندگی راازتوآموخته اند.توکه به لطافت بارانی وبه صلابت کوه.

ای کاش پيش ازاين توراميشناختم تادغدغه هايت رابامن قسمت ميکردی.
فرزادعزيز،ميدانم که بازميگردی وهرآنچه راکه برای فردای سرزمينت آرزوداری،به پشتکارخويش وباياری تمام شاگردان مکتب انسانيتت،تحقق مي بخشی.من کردنيستم اما،ازتوميخواهم ترانه هايت را،بی هراس ازناظم اخموی سرزمينم،باصدای بلندبخوانی.بگذارطنين آوازکردی ات،گوش سرزمينم راپرکند.

ميخواهم لالايی فرزندم رابه زبان توبخوانم.به من بياموززبانت راتاهمصداباتو،ترانه هايت راسردهم.به من بياموزانسانيت راوشکيبايی راونجابت را.می نشينم به انتظارروزی که بيايی ومن آهسته،ازپنجره کلاس درس ات،صدای دلنشينت رابشنوم که بی هراس ازناظم اخموی مدرسه،بازبان مادری ات،درس ميدهی وآوازميخوانی وبافرزندان آفتاب،ميرقصی وميرقصی وميرقصی.به ديدارت خواهم آمدباسبدی ازارادت وعشق تادرجوارتو،جرعه جرعه نوربنوشم.ميخواهم وقت بازگشتنم،پرتويی ازتوباشم ومعنابيابم...

سما بهمنی

۱۳۸۷/۱/۲۲

بندرعباس

نامه ای برای فرزاد

farzad--kamangar — Wed, 16 Apr 2008 13:44:28 GMT

فرزادکمانگر کیست؟

فرزاد نمی خواهم با تو احوال پرسی کنم . می خواهم از دغدغه هایت برایت
بنویسم از آن چیزهایی که همیشه دوست داشتی ،از آنهایی که آزارت می داد
؛از مردم وبرای مردم از وطن وبرای وطن ، از برای آزادی وآزادی خواهی ،این
بار فرزاد اجازه بده من تورا «کاکه» {کا} بنامم زیرا همیشه این تو بودی
که مرا به این اسم می خواندی. می دانستم که همیشه در حال تجربه هستی
وکمتر تحت تاثیر جو وحرف های بیمار گونه دیگران قرار می گرفتی .به زمان
وقضاوت آن خیلی اعتقاد داشتی ،راست می گفتی ،زمان روشن کرد که تو ماندی
وماندگار شدی. با فریادت با سکوتت با شرم خاصی که داشتی ؛صراحت وشفافیت
تو گاه گزنده بود،اما واقعی بود. هیچ گاه دست از حرکت ورفتن بازنداشتی
وذهنت را بادیگران تنظیم نکردی ؛فرزاد می دانی آنگاه که در شب شعرها
وهمایش ها فریاد می کشیدی ودر تحصن ها وتجمع ها سرخ می شدی برای آرمانی
سرخ چه لازم بود ، بله بسیار لازم بود کا فرزاد واین سکوت 18 ماهه ات در
برابر شکنجه گران وبازجویان امنیتی چه سکوتی مقدس واز رنگ سبز پرچم وطنت
بود، زیرا فریادت وحالا سکوتت همه برای ملت بود . مگر نه اینکه الآن هم
در «اوین و رجایی شهر» و«کرماشان» و «سنندج» همیشه پیگیر همبندیان خود
بودی ،من می دانم حتی به آن هایی که به ناحق بزرگ شده اند هم روحیه
میدادی که مبادا خود را ببازند. فرزاد چه راست می گفتی آنگاه که از هم
وبرای مردم و وطن گفتگو کردیم ، همیشه این حرف را تکرار می کردی که دشمن
ما را بهتر می شناسد ،زیرا خودمان اجازه شناخت وگفتگو به همدیگر نمی دهیم
، وهمیشه در فکر حذف وتخریب وعدم تحمل همدیگریم. چه خون دلی از این نوع
افکار وافراد خوردی ،اما هیچگاه مانند آنها حاضر به تکفیر وتخریب نشدی.
فرزاد می دانم که کمتر کسی درک می کند که تو هنگام قرائت حکم اعدامت برای
قاضی کف زده ای وسرود «ای رقیب» را با صدای بلند خوانده ای.
براستی کا فرزاد حرکت وکار تو بیشتر شبیه به آن داستانهایی داشت که پیشتر
از مادرم شنیده بودم . از آن اسطوره هایی که در قله های رفیع انسانیت
ماندگار شده اند . وجامعه با این نوع افراد (فرزاد) قوام ودوام می یابد .
کجایند آن داستان سرایان وحماسه سراها ئکه داستان واقعی تورا بیان کنند.
کو «صمد بهرنگی» زمان که ببیند قهرمان داستانش کیست؟ کجاست «بهمن عزتی»
که ببیند بعد از سی سال در شهری که او اسطوره شد ، اسطوره ای دیگر آمد.
فرزاد همیشه در فکر تحول در آموزش وپرورش بودی: زیرا تغییر وحرکت آن را
دگرگونی جامعه می پنداشتی ، مگر برای همان نبود که در فضای تاریک
ومتحجرانه حاکم بر آموزش وپرورش نشریه ای فرهنگی ،علمی «رویان» را راه
انداختید که همانند خودت گل کرد. اما خارها اجازه بیشتر از 3 شماره را به
آن ندادند. وبعد از آن انجمن صنفی معلمان کردستان،شاخه کامیاران را با
همت جمعی تاسیس کردیدو با صداقت وتعهد خویش در مدت کوتاهی سنگ صبور همه
معلمان شد و آن تحصن تاریخی را راه انداختید. وبا لحن حماسی خویش قطعنامه
ی پایانی تحصن را قرائت نمودی . که تاریک اندیشان انجمن را هم تاب
نیاوردند وبه حکم کمیسیون ماده 10 احزاب وزارت کشور آن را تعطیل نمودند.
ولی غافل از اینکه فرزاد تعطیلی را نمی شناسد .مدت 12 سال در دورافتاده
ترین روستاهای کامیاران خدمت کردی وبسیاری از اوقات حقوق ماهیانه ات را
صرف هزینه های دانش آموزان بی بضاعت می نمودی. هیچگاه دانش آموزانت کوله
پشتی پراز کتابت را فراموش نخواهند کرد که روز شنبه با کتاب های جدید به
کلاس می آوردی . کا فرزاد هرچه بگویک ،کم گفته ام، اما این را هم برای
دشمنانت می گویم که با زندانی کردن وشکنجه وآزارت ،نمی توانند اهداف
وآرمانهایت را هم در بند کشند ،مگر نه اینکه امروز در تمامی کردستان
وایران ومنطقه حرف ،حرف فرزاد کمانگر است . فرزاد تو از خطو مرز تأییدها
وتکذیبها عبور کرده ای وبه قلمرو رستگاری رسیده ای اما این جمله آخری که
دیشب تلفنی به من گفتی بسیار آزارم می دهد که :«هرگز از مرگ ترس ندارم
،ناراحتی وترس من از این است که......... کارهای نیمه تمام ومانده ی ما
بلاتکلیف بماند.»
در پایان کا فرزاد اجازه بده ،شمه ای از کارها وفعالیت های صنفی – فرهنگی
ات را دوباره با همخ مرور کنیم.
1- از بانیان واعضای هیئت تحریریه ماهنامه علمی – فرهنگی «رویان» بودی
که بیش از 3 شماره تحمل آن را نیاوردند وبه وتدی نشریات توقیفی پیوست .
ودر هر3 شماره در مورد حقوق کودکان،زنان وشیوه حکومت دیکتاتوری صدام ،
نوشتی ودر تهیه وتدوین وچاپ وپخش نشریه نقش اصلی را ایفا نمودی.
2- از اعضای هیئات موسس انجمن زیست محیطی «ئاسک» بودی که دشمنان زندگی
بهتر تاب این انجمن را هم نیاوردند.
3- از اعضای موسس وشورای مرکزی انجمن صنفی معلمان کردستان، شاخه کامیاران
بودی که در تحصن ها؛تجمع ها وصدور بیانیه ها نقش اصلی وبلاانکار را ایفا
نمودی .
4- همیشه در شب شعرها و همایش ها وکنگره های منطقه ای شرکتی فعال داشتی
من هیچگاه آن نقد منصفانه اما گزنده تورا در مورد حلبچه از یاد نخواهم
برد .
ودربسیاری از فعالیت های دیگر اجتماعی، فرهنگی ،ادبی وروزنامه نگاری فعال
وکوشا بودی که می دانم چون از تعریف وتمجید خوشت نمی آید به همین اکتفا
می کنم.
به امید آزادی هرچه زودترتو
کا فرزاد عزیزم
دوستدار تو
پانوشت:
1-صمد بهرنگی: ازنویسندگان و معلمان اسطوره ای تاریخ ایران.
2- بهمن عزتی: معلم شهید واز اسطورهای معلمی در اوایل انقلاب57در
شهرکامیاران که اصالتا" اهل «کیوه نان »کرماشان بود که بدست خلخالی اعدام
شد.
3- رویان: نامی کردی به معنای رشد وحرکت.
4- ئاسک

متن از : رازاور كرماشان

1

farzad--kamangar — Thu, 10 Apr 2008 18:14:18 GMT

نفس نمي توان كشيد
به تو در جواب گويند:مگر قرار بر اين بودكه نفس بكشي؟
نه ورقي
نه قلمي
نه رفيقي نه آفتابي
هيچ يك نيستند
اينان جرم تواند
فقط يك چيز هست
يك چيز
انفرادي
با ديوارهاي سرد و خالي
فقط يك چيز هست
يك چيز
شعله هاي آتش با زبانه هايي كه از جان مي گدازد
بتو گويند: توبه كن...توبه كن
اما تو كه با نقش پرنده اي بر روي حوله ي سلولت.پرواز ميكني...
چرا توبه كني
در ذهنت تصوير پرنده اي
تصوير خورشيدي
تصوير دريايي
آري تو انساني..اما در يك سلول انفرادي
آري تو به انسانيت متهمي
چون كه به آن مسلحي...