فرزادکمانگر،معلم شهرستان کامیاران،با12سال سابقۀ تدریس،عضو هیئت مدیرۀ انجمن صنفی معلمان کامیاران،عضو شورای نویسندگان ماهنامۀ فرهنگی-آموزشی رویان،عضو هیئت مدیرۀ انجمن زیست محیطی کامیاران(ئاسک) وازاعضای مجموعۀ فعالان حقوق بشر درایران است.
نامبرده،در مردادماه سال1385،بدون هیچگونه اتهامی،دستگیر ودر زندانهای اوین ورجائی شهر تهران و بازداشتگاههای اطلاعات کرمانشاه وسنندج،تحت شدید ترین شکنجه های جسمی وروحی قرار گرفت که شرح آن در رنجنامه اش مکتوب است.در پانزدهمین ماه بازداشت،دردادگاهی غیر علنی و مغایر با قانون که فقط 7 دقیقه به طول انجامید،نامبرده علیرغم تبرئه از تمامی اتهامات ناروای پیشین،نه تنها آزاد نگردید بلکه بدون هیچگونه سند و مدرکی به عضویت در یکی از گروههای معاند نظام متهم گردید ومجرم شناخته شد وبه جرم ناکرده،محکوم به اعدام شد.
صحبت ازآزاد مردیست که نه کوه را میتوان به استقامتش تشبیه نمود،نه خورشید را به نورافشانیش ونه دریا را به بیکرانگی اش.با این همه،بالا نشینان،تیشه میزنند قامت کوه را وپنهان میکنند پنجرۀ خورشید را تا در همین سیاهیها،مدفون کنند دریا را در کام خشک زمین.
مگر میشود بر دامنۀ کوه نشست و فرو ریختنش را تماشا کرد؟مگر میشود در سیاهی ماند وخورشید را ازیاد برد؟مگر میشود کویر را طی کرد بی آنکه امید رسیدن به دریا باشد؟نه،نمیشود.مانیز له میشویم زیر بارفروریختن کوه،گم میشویم در شبهای تاریک و بلند بی فردا وهلاک میشویم تشنه در امتداد سراب.باید فکری کرد برای او،برای من وبرای ما.
با توام.توئی که هنوز میتوان دید بیداری وجدانت را در رد اشکی که بر گونه هایت همیشگی است،در فریادی که بر سکوت معنا دار نوشته هایت طنین انداخته و در دستانی که با تمام جراحتهایش باز هم دستان نیازمندان را به گرمی میفشارد.
فرزاد،مردی ازتبار باران،محکوم به مرگ است.بر ماست که خاموش ننشینیم و همچون همیشه یکصدا فریاد شویم.روز 12 اردیبهشت،بهانۀ زیبائی است برای دوباره یکی شدن.بیائید یکدل ویکزبان با اعلام این روز به نام روز همبستگی با معلم رنجدیده فرزاد کمانگر،حمایت خود را از این آزاد مرد به نمایش بگذاریم وتا لغو حکم اعدام وی،از پای ننشینیم....
